Kütahya

Kütahya – miasto w zachodniej Turcji, na Wyżynie Anatolijskiej, nad rzeką Porsuk (dopływ rzeki Sakarya). Około 170 tys. mieszkańców. Stolica prowincji. Współrzędne: 39°25′N 29°59′E. Posiada własny uniwersytet państwowy: Kütahya Dumlupınar Üniversitesi (zał. 1992), liczący obecnie ok. 25.000 studentów.

Imperium Osmańskie

Imperium Osmańskie (jako nazwa państwa pisane wielką literą, jako nazwa imperium dynastii Osmanów – małą; dla tego drugiego znaczenia synonimem jest nazwa imperium ottomańskie) – państwo tureckie (kalifat) na Bliskim Wschodzie, założone przez jedno z plemion tureckich w zachodniej Anatolii, obejmujące w okresie od XIV do XX wieku Anatolię, część południowo-zachodniej Azji, północną Afrykę i południowo-wschodnią Europę. W kręgach dyplomatycznych na określenie dworu sułtana, później także całego państwa tureckiego, stosowano termin Wysoka Porta.

W wiekach XVI i XVII było to jedno z najpotężniejszych politycznie i militarnie państw na świecie, od chwili, gdy kraje europejskie poczuły się zagrożone stałymi postępami imperium na Bałkanach.

Giresun

Giresun – jedna z 81 prowincji Turcji, położona na północnym-wschodzie kraju, nad Morzem Czarnym.

Na wschodzie graniczy z prowincją Trabzon, na południowym-wschodzie z prowincją Gümüşhane, na południowym-zachodzie z prowincją Sivas i na zachodzie z prowincją Ordu. Stolicą prowincji Giresun jest miasto Giresun, będące największą dzielnicą prowincji. Pozostałe dzielnice to: Alucra, Bulancak, Çamoluk, Çanakçi, Dereli, Dogankent, Espiye, Eynesil, Görele, Güce, Keşap, Piraziz, Şebinkarahisar, Tirebolu i Yaglidere.

Powierzchnia prowincji Giresun to 6.934 km², a liczba ludności według danych z 2000 roku wynosi 523 819 osób.

Atakule w Çankayi

Na szczycie Atakule w Çankayi – wysmukłej wieży górującej nad Ankarą, działa obrotowa restauracja. Przeszklona winda błyskawicznie wiezie na górę, skąd roztacza się wspaniała panorama miasta.

Zabronione jest zabieranie ze sobą aparatów fotograficznych, kamer i lornetek. Z Ulusu lub Kizilay dojeżdża tu każdy autobus kursujący do Çankayi.

Asklepejon

Pergamoński Asklepiejon nie był ani pierwszym, ani jedynym centrum medycznym w starożytności. Ośrodek stał się sławny dopiero pod kierownictwem Galena (131– 210 n.e.), który – choć studiował w Aleksandrii, Grecji i Azji Mniejszej – wrócił do swego rodzinnego miasta, aby leczyć gladiatorów.

Do Asklepiejonu wiodą dwie drogi. Wygodniejsza zaczyna się w centrum Bergamy za Kurşunlu Cami, mniej wygodna prowadzi z zachodniej części miasta. Wybierając tę drugą, od Arkeoloji Müzesi do ruin trzeba przejść 3,5 km, a od dworca autobusowego ok. 2 km. Trasa wiedzie przez wielką turecką bazę wojskową, więc nie wolno robić zdjęć ani kręcić się po zmierzchu w okolicy.

Z parkingu do centrum Asklepiejonu wiedzie ulica targowa, niegdyś pełna sklepów. W centrum stoi podstawa kolumny z wyrzeźbionymi wężami, które są symbolem Asklepiosa (rzymskiego Eskulapa), boga medycyny. Podobnie jak wąż, który zrzuca skórę, zyskując w ten sposób nowe życie, pacjenci za sprawą Asklepiosa mieli zrzucać z siebie choroby. Znaki wskazują świątynię Asklepiosa, bibliotekę i teatr rzymski.

Ze świętej studni można się napić chłodnej wody, a następnie przejść krytym podziemnym korytarzem do świątyni Telesfora.

Turcja

Turcja leży w Azji, a częściowo również w Europie. Turcja jest krajem czterech mórz, od północy otacza ją Morze Czarne, od zachodu Morze Egejskie, od wschodu Morze Marmara, a od południa Morze Śródziemne – nazywane w języku tureckim Morzem Białym. Turcja Graniczy z 8 państwami: z Armenią, Azerbejdżanem, Bułgarią, Gruzją, Grecją, Iranem, Irakiem i Syrią. Powierzchnia kraju wynosi 779 452 km². Turcja zamieszkiwana jest przez 70 597 tys. ludzi.

pałac Topkapi

Topkapi Sarayi (pałac Topkapi) był rezydencją sułtanów przez ponad 300 lat – Mehmed Zdobywca rozpoczął jego budowę w 1453 r., zaraz po zdobyciu miasta, i mieszkał tutaj aż do śmierci, w 1481 r. Ostatnim rezydentem był Mahmud II (1808–1839), a ponieważ jego następcy woleli budować swoje siedziby w stylu bardziej europejskim, pałac opustoszał.

Topkapi powiększał się i zmieniał w kolejnych wiekach, lecz jego podstawowy, czterodziedzińcowy układ został zachowany. Turcy osmańscy przejęli od Bizantyńczyków zwyczaj oddzielania władcy od ludu – pierwszy dziedziniec był dostępny dla wszystkich, drugi dla osób związanych z interesami państwa, trzeci dla rodziny królewskiej, ważnych osobistości i służby pałacowej, a czwarty należał do władcy.

Minąwszy wspaniałe wrota Królewskie za Ayą Sofyą, wchodzi się na pierwszy dziedziniec – Alay Meydani (dziedziniec Janczarów). Po lewej stronie wznosi się dawny Aya Irini Kilisesi lub kościół Bożego Pokoju, pełniący obecnie funkcję sali koncertowej, w której podczas Międzynarodowego Festiwalu Stambulskiego odbywają się recitale.

Orta Kapi (brama Środkowa, zwana też bramą Pozdrowień lub Bab-üs Selâm) otwiera drogę do drugiego dziedzińca, na którym niegdyś radzono o sprawach państwowych. Jedynie sułtanowi i królowej matce (valide sultan) wolno było przejechać przez bramę konno – inni, w tym wielki wezyr, musieli zsiąść z konia. Bramę wzniósł w 1524 r. Sulejman Wspaniały, który przy budowie zatrudnił architektów z podbitych Węgier. Zaraz za wejściem widać makiety pałacu, ułatwiające orientację w układzie kompleksu pałacowego. Nieco dalej zorganizowano wystawę sułtańskich powozów, sprowadzonych dla władcy i jego rodziny z Paryża, Turynu i Wiednia. Po prawej (wschodniej) stronie, w ogromnych pałacowych kuchniach zachowała się część kolekcji chińskiej porcelany (celadon).

Po lewej (zachodniej) stronie drugiego dziedzińca stoi bogato rzeźbiony Kubbealti (budynek Pod Kopułą) lub Izba Najwyższej Rady, zwana również Divan Salonu.

Uwagę przyciąga przysadzista Adalet Kulesi, jeden z najbardziej charakterystycznych architektonicznych fragmentów pałacu. W sali poniżej wezyr spotykał się z najwyższą radą państwową (Divan). Sułtan nie uczestniczył osobiście w naradach, choć czasami przysłuchiwał się zza zasłony.

Riwiera turecka

Riwiera turecka rozciąga się wzdłuż wybrzeża Morza śródziemnego pomiędzy miastami Antalya, Side a Alanya a co dotyczy ruchu turystycznego, jest najczęściej odwiedzanym rejonem Turcji. Góry Taurus, które ciągną się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, chronią go przed niesprzyjającą pogodą. Sezon letni trwa od początku maja do końca października, pogoda się nie zmienia, temperatura powietrza wynosi około 35°C. Owa część Morza Śródziemnego należy do najcieplejszych i zarazem najbardziej słonych. Wzdłuż wybrzeża rozciągają się piaszczyste i żwirowe plaże. Riwiera Turecka oferuje spędzenie cudownego urlopu nad morzem, zaznajomienie się z kulturą orientu oraz zwiedzenie zabytków z czasów antycznych.