W wiekach XVI i XVII było to jedno z najpotężniejszych politycznie i militarnie państw na świecie, od chwili, gdy kraje europejskie poczuły się zagrożone stałymi postępami imperium na Bałkanach.

Na wschodzie graniczy z prowincją Trabzon, na południowym-wschodzie z prowincją Gümüşhane, na południowym-zachodzie z prowincją Sivas i na zachodzie z prowincją Ordu. Stolicą prowincji Giresun jest miasto Giresun, będące największą dzielnicą prowincji. Pozostałe dzielnice to: Alucra, Bulancak, Çamoluk, Çanakçi, Dereli, Dogankent, Espiye, Eynesil, Görele, Güce, Keşap, Piraziz, Şebinkarahisar, Tirebolu i Yaglidere.

Powierzchnia prowincji Giresun to 6.934 km², a liczba ludności według danych z 2000 roku wynosi 523 819 osób.

Zabronione jest zabieranie ze sobą aparatów fotograficznych, kamer i lornetek. Z Ulusu lub Kizilay dojeżdża tu każdy autobus kursujący do Çankayi.

Do Asklepiejonu wiodą dwie drogi. Wygodniejsza zaczyna się w centrum Bergamy za Kurşunlu Cami, mniej wygodna prowadzi z zachodniej części miasta. Wybierając tę drugą, od Arkeoloji Müzesi do ruin trzeba przejść 3,5 km, a od dworca autobusowego ok. 2 km. Trasa wiedzie przez wielką turecką bazę wojskową, więc nie wolno robić zdjęć ani kręcić się po zmierzchu w okolicy.

Z parkingu do centrum Asklepiejonu wiedzie ulica targowa, niegdyś pełna sklepów. W centrum stoi podstawa kolumny z wyrzeźbionymi wężami, które są symbolem Asklepiosa (rzymskiego Eskulapa), boga medycyny. Podobnie jak wąż, który zrzuca skórę, zyskując w ten sposób nowe życie, pacjenci za sprawą Asklepiosa mieli zrzucać z siebie choroby. Znaki wskazują świątynię Asklepiosa, bibliotekę i teatr rzymski.

Ze świętej studni można się napić chłodnej wody, a następnie przejść krytym podziemnym korytarzem do świątyni Telesfora.

Topkapi powiększał się i zmieniał w kolejnych wiekach, lecz jego podstawowy, czterodziedzińcowy układ został zachowany. Turcy osmańscy przejęli od Bizantyńczyków zwyczaj oddzielania władcy od ludu – pierwszy dziedziniec był dostępny dla wszystkich, drugi dla osób związanych z interesami państwa, trzeci dla rodziny królewskiej, ważnych osobistości i służby pałacowej, a czwarty należał do władcy.

Minąwszy wspaniałe wrota Królewskie za Ayą Sofyą, wchodzi się na pierwszy dziedziniec – Alay Meydani (dziedziniec Janczarów). Po lewej stronie wznosi się dawny Aya Irini Kilisesi lub kościół Bożego Pokoju, pełniący obecnie funkcję sali koncertowej, w której podczas Międzynarodowego Festiwalu Stambulskiego odbywają się recitale.

Orta Kapi (brama Środkowa, zwana też bramą Pozdrowień lub Bab-üs Selâm) otwiera drogę do drugiego dziedzińca, na którym niegdyś radzono o sprawach państwowych. Jedynie sułtanowi i królowej matce (valide sultan) wolno było przejechać przez bramę konno – inni, w tym wielki wezyr, musieli zsiąść z konia. Bramę wzniósł w 1524 r. Sulejman Wspaniały, który przy budowie zatrudnił architektów z podbitych Węgier. Zaraz za wejściem widać makiety pałacu, ułatwiające orientację w układzie kompleksu pałacowego. Nieco dalej zorganizowano wystawę sułtańskich powozów, sprowadzonych dla władcy i jego rodziny z Paryża, Turynu i Wiednia. Po prawej (wschodniej) stronie, w ogromnych pałacowych kuchniach zachowała się część kolekcji chińskiej porcelany (celadon).

Po lewej (zachodniej) stronie drugiego dziedzińca stoi bogato rzeźbiony Kubbealti (budynek Pod Kopułą) lub Izba Najwyższej Rady, zwana również Divan Salonu.

Uwagę przyciąga przysadzista Adalet Kulesi, jeden z najbardziej charakterystycznych architektonicznych fragmentów pałacu. W sali poniżej wezyr spotykał się z najwyższą radą państwową (Divan). Sułtan nie uczestniczył osobiście w naradach, choć czasami przysłuchiwał się zza zasłony.